συντρίμμια

Πρίν τρείς μέρες, δημοσοποιήθηκαν κάποια σχέδια για τον "Διεθνή Γραμμικό Επιταχυντή". Πολλά χρόνια έχουν περάσει από τον Ράδερφορντ και τα πρώτα πειράματα σωματιδιακής φυσικής. Μεγάλες μηχανές ετοιμάζονται να λειτουργήσουν και να μας πούν για τα μυστήρια της ύλης. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι ότι ακόμα η βασική αρχή είναι αναλοίωτη. Επιταχύνουμε δύο σωματίδια, συγκρούονται με κάποια πολύ μεγάλη ενέργεια και από τα συντρίμμια προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έγινε. Περίεργα πράματα.

So long, and thanks for all the fish.

Σήμερα άρχισα να "γράφω" την διατριβή. Βασικά αποφάσισα να βρώ τι θα βάλω στην πρώτη σελίδα. Ίσως κάτι μεταξύ προτεσταντικής ηθικής, Νίτσε και Ηράκλειτου. Αυτό όμως σημαίνει και την αρχή των διακοπών. Το μπλόγκ και ο ιδιοκτήτης του, αναχωρούν για άγνωστο προορισμό. Καλές διακοπές σε όλους !

all strung out?

Ο Τζό Πολτσίνσκι, έχει γράψει μια κριτική για τα δύο βιβλία, του Σμόλιν και του Βόϊτ, που επικρίνουν τις χορδές. Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. Είναι νομίζω αρκετά συγκρατημένη και μέσα σε λογικά πλαίσια.

Τελευταία έχει τύχει να διαβάσω αρκετά ιστολόγια φυσικών, κυρίως επειδή γίνεται και μια πολύ μικρή συζήτηση για αυτά με τα οποία ασχολούμαι. Γενικά νομίζω ότι δε διαφέρουν από τα άλλα ιστολόγια. Υπάρχουν οι καλοί, οι κακοί και οι άσχημοι...

Υ.Γ. Αυτό που ήθελα να γράψω, και το ξέχασα είναι ότι συμφωνώ πολύ με αυτό το μικρό σχόλιο του Τζόνσον για την όλη συζήτηση.

"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; "

Για κάποιον περίεργο λόγο ακούω συνέχεια τον Σταυρό του Νότου τελευταία. Μπορεί επειδή έχω πάρει ένα ημερολόγιο και διαγράφω μέρες. Μπορεί επειδή μου έχει λείψει η θάλασσα. Μπορεί επειδή ταιριάζει με τους υπολογισμούς στις μαύρες τρύπες. Μπορεί επειδή δεν έχω καταφέρει να γυρίσω αρκετά τον κόσμο ακόμα...

Έβραζε το κύμα του γαρμπή
είμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη
γύρισες και μου 'πες πως το Μάρτη
σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει

Βίττεν

Ο Έντουαρντ Βίττεν (όπως τον λένε οι μαθηματικοί από την ανατολική Ευρώπη) έστειλε μια επιστολή στο περιοδικό Nature, για τις απόψεις του γύρω από κάποιες δημόσιες συζητήσεις. Αξίζει μια ματιά, μπορείτε να την βρείτε εδώ. Την βρήκα κατα τύχη στο ιστολόγιο του Μότλ, δεν νομίζω ότι υπάρχει στην σελίδα του Nature.

Pop βιβλία

Για κάποιο λόγο, δεν ξέρω γιατί, κάποια στιγμή τον Σεπτέμβρη αποφάσισα να κάτσω να διαβάσω δύο pop βιβλία φυσικής. Το ένα είναι το βιβλίο του Σμόλιν και το άλλο του Βόιτ. Έγραψα και μία μικρή περίληψη-κριτική εδώ για το πρώτο. Το δεύτερο πραγματικά δεν το θεωρώ αρκετά σοβαρή κριτική και έχει και αρκετές επιστημονικές ανακρίβειες. Από το πρώτο σκέφτηκα λίγο κάποιες ιδέες και διάβασα κάποιες από τις τελευταίες δημοσιεύσεις του Σμόλιν. Τελικά είναι μάλλον άδικη η κριτική του για τις χορδές, και όλη αυτή η κουβέντα του για το "over-hype" των χορδών είναι αδικαιολόγητη (Πάντα σε σύγκριση με το τι εναλλακτικές προσφέρουν οι άλλες θεωρίες). Τυχαία σήμερα έπεσα σε αυτή την συζήτηση στο μπλόγκ του Κλίφορντ Τζόνσον, το οποίο είναι πολύ καλό. Μεγάλη απογοήτευση, θυμήθηκα και ένα παλιό "δικτυακό ρητό" που είδα πρόσφατα, το γράφω αν και δεν είναι πολιτκά ορθό "Arguing over the internet is like running in the special Olympics. You can win, but you are still retarded..."

Bottom Line - Θα περάσει πολύ καιρός μέχρι να ξανασχοληθώ με τα πόπ βιβλία φυσικής...

Ρε Καραμήτρο...

Έτυχε σήμερα και είδα τον Πέδρο, που έχει αποφοιτήσει πριν δύο χρόνια. Δούλεψε έναμιση χρόνο στην Μακίνσυ και μετά έγινε τρέιντερ στην Γουόλ Στρίτ. Γενικά καταλαβαίνω την απόφαση να παρατήσεις τις σπουδές και να πιάσεις μια δουλειά στον "κανονικό" κόσμο. Ειδικά άν έχεις υποχρεώσεις, γυναίκα, παιδιά κ.τ.λ.. Είναι και η ακαδημαική ζωή αρκετά μίζερη, αν και η ζωή των χρηματιστών φαντάζει χειρότερη. Όμως είναι και κάποια πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Ένας άλλος φίλος επίσης εγκατέλειψε, μάλιστα συζητάγαμε πριν καιρό τι θα κάνει τα Χριστούγεννα, σκεφτόταν να πάρει την φίλη του και να πάνε Ευρώπη. Τον κάλεσα και στην Ελλάδα, αν και δεν ξέρω αν είμαστε Ευρώπη. Η φίλη του τον ακολούθησε από τις μεσοδυτικές πολιτείες που ζούσαν πρίν έρθουν στο Τζέρσυ. Είναι δασκάλα και είναι σχετικά εύκολο να βρεί δουλειά σχεδόν σε όλες τις πολιτείες. Πρίν δύο μέρες τον ξαναείδα, αποφάσισε να πιάσει δουλειά ενάμιση μήνα πιο νωρίς, βασικά για τα λεφτά, θα γλιτώσει αρκετή εφορία αν ξεκινήσει το 2006 σύν τον ενάμιση μισθό από την εταιρεία. Ρε καραμήτρο, αφού δεν σου λείπουν άσε τον ένα μισθό και πήγαινε το κορίτσι διακοπές στην Ευρώπη. Ζήτημα προτεραιοτήτων θα μου πείτε...

Υ.Γ. Θυμήθηκα και αυτό το παλιό πόστ του Μαυροπρόβατου... πάντως δεν ξέρω κανένα φυσικό που να το έριξε στην κατασκοπεία.

Συνέχεια στο "The trouble with physics" (II)

Η Λίζα Ράνταλ, καθηγήτρια στο Χάρβαρντ έστειλε επιστολή στον "The New Yorker" για το άρθρο-παρουσίαση των βιβλίων του Σμόλιν και Βόιτ, και για τα οποία είχα γράψει κάτι μικρό παλιότερα. Δεν βρήκα τον σύνδεσμο στην σελίδα του Νεουορκέζου- δεν βάζουν τα γράμματα και γιάυτό το βάζω εδώ.

"Few scientific discoveries have the clarity or finality of a satisfying story arc. Subtlety and ambiguity don't make for a great story, but conflict often does. This might explain why Holt, and others reviewing Smolin's and Woit's books, present a distorted picture of a string theory war. The reality is that although all physicists know that string theory provides many frustratingly difficult problems and no one is sure of the best approach, string theorists continue to investigate new and promising possibilities, as do model builders, who work to find connections among the physical phenomena that are experimantally observed. New ideas with one approach might trigger excitement in another, and although the enthousiasm is sometimes premature and exaggerated, ideas are sorted out over time, and the good ones move forward. Although some string theorists think beauty is the ultimate arbiter of truth, most know better. String theory is probably far removed from experiment, but ideas that are essential to string theory, such as extra dimensions and supersymmetry, might well be within experimental reach when the Large Hadron Collider starts operating next year. All physicists eagerly await the discoveries that should take place there over the next few years. "


Υ.Γ. Δείτε και το ιστολόγιο του Αχιλλέα "Περί χορδών και εστιών" και τους σχετικούς συνδέσμους του. Η συζήτση στο ιστολόγιο του Κάρολ έχει λίγο ενδιαφέρον.

Ακαδημία και σιέστα

Τι μανία έχουν αυτοί οι ακαδημαικοί. Να πάνε στα σεμινάρια και να κοιμούνται... Σήμερα δύο στους τέσσερις καθηγητές τον πήραν για λίγο ενώ και ένας τρίτος ίσα να πεί ότι έκλεισε τα μάτια. Ήταν λίγο βαρετό το σεμινάριο, πολύ μαθηματικό, να δούμε αν θα πάρει job offer ο ομιλητής.

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη

Είσαι εργένης όταν έξω έχει ένα καταπληκτικό φεγγάρι,σχεδόν γεμάτο και πρέπει να βάλεις πλυντήριο γιατί τελείωσαν οι κάλτσες. Έχεις πυρετό και τρώς για πρωινό ομελέτα, με κιμά που ξέμεινε από κάτι μακαρονάδες τις περασμένης εβδομάδας. Υπάρχουν και καλές πλευρές όμως. Διαπίστωσα μία από αυτές σήμερα.

Έτυχε να συναντήσω ένα συμφοιτητή βγαίνοντας από το γραφείο, και περπατήσαμε μέχρι το σπίτι, μιας και μένουμε πολύ κοντά. Συζητάγαμε κυρίως για τις δουλειές. Απόφασισε να εγκαταλείψει την φυσική και να δουλέψει σε μια μεγάλη εταιρεία χρηματοοικονομικών στο Σικάγο. Καταλαβαίνω αυτή την απόφαση, είναι πολλά τα λεφτά της νέας δουλειάς, στο Σικάγο είναι όμορφα, κοντά στο σπίτι του, και στο σπίτι της φίλης του. Αν είσαι λίγο τυχερός μπορεί να καταφέρεις να πάρεις σύνταξη πριν τα σαράντα. Από την άλλη σίγουρα η καθημερινή πραγματικότητα της φυσικής είναι πολύ διαφορετική από αυτό που περιμένει κανείς όταν ξεκινά. Αν προσθέσεις και το γεγονός ότι οι πιθανότητες να βρείς καλή δουλειά στην φυσική μέσα στα επόμενα πέντε-έξι είναι πολύ μικρές, τότε η απόφαση να τα παρατήσεις δεν είναι και τόσο ακανόητη, το αντίθετο. Πρέπει να τριγυρνάς από'δώ και από'κει για κάμποσα χρόνια και όταν βρείς κάτι μόνιμο πλησιάζεις τα δεύτερα -άντα.

Τι σχέση έχει το εργενιλικί με όλα αυτά; Η ζωή του εργένη μοιάζει λίγο με αυτή του τύπου που ψάχνει καριέρα στην ακαδημία. Ξυπνάς σήμερα εδώ και άυριο δεν ξέρεις που θα τύχει να ξυπνήσεις. Έχεις όμως αρκετή ελευθερία στην ζωή σου, δεν υπάρχει αφεντικό. Αλλά θα τρώς ομελέτα με κιμά της περασμένης εβδομάδας.

Πυρηνικά

Είδα πρόσφατα ένα γκάλοπ στον ιν.γρ, για το οποίο δυστηχώς δεν ξερω πώς να βάλω λίνκ. Το ερώτημα ήταν σε γενικές γραμμές "Πρέπει η Ελλάδα να εξετάσει το ενδεχόμενο να χτίσει κάποιο πυρηνικό εργοστάσιο;". Μου έκανε τρομερή εντύπωση που περίπου το 55% απάντησε ναί. Το κακό είναι ότι μάλλον συμφωνώ. Δεν είμαι σίγουρος αν τελικά θα συμφωνούσα και να χτιστεί. Υπάρχουν πολλά σημαντικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, ακόμα και οι λεπτομέρεις σε αυτά τα έργα είναι πολύ σημαντικές. Αυτό που είναι λυπηρό είναι ότι αδυνατώ να φανταστώ ότι μπορεί να γίνει κάποια σοβαρή δημόσια συζήτηση γύρω από το θέμα. Εδώ δεν μπορούμε να αποφασίσουμε που θα φτιάξουμε ένα χώρο υγειονομκής ταφής.

Αλλά πέρα από την επιθυμία η μή, έχουμε την τεχνογνωσία να το κάνουμε; Πολύ αμφιβάλλω, εδώ δεν μπορούμε να φτιάξουμε ένα κώλοαεροδρόμιο και μια κωλόγέφυρα*. Το αεροδρόμιο το φτιάξαν οι γερμανοί και την γέφυρα οι γάλλοι. Αλλά για την τεχνογνωσία, περισσότερα σε επόμενο σχόλιο για την παιδεία και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Γιατί τέτοια πίκρα για την ελλάδα βραδυάτικα; Μάλλον θα φταίει ο πυρετός...

*κατά το κωλόσπιτό.

Νομπέλ Φυσικής

Τελικά το νομπέλ πήγε στους Μάδερ και Σμούτ για την δουλεία τους σχετικά με το πείραμα COBE, και την ανίχνευση του υποβάθρου μικροκυμάτων. Είναι λίγο περίεργο όταν δίνεται το βραβείο σε δύο ανθρώπους για ένα τόσο μεγάλο πείραμα στο οποίο έχουν δουλέψει πάρα πολλοί άνθρωποι. Συνήθως αναγνωρίζεται η αρχική ιδέα, η οργάνωση, η γενική επίβλεψη του πειράματος και της ανάλυσης των δεδομένων. Μήπως η βράβευση σημαίνει ότι σε κάποια χρόνια θα δούμε ανάλογη αναγνώριση και για το WMAP; Θα ήταν κάτι πολύ θετικό...

Συνέχεια στο "The trouble with Physics"

Όπως ξανασυζητήσαμε, έχουν βγεί πρόσφατα δύο βιβλία που είναι αρκετά κριτικά της θεωρίας χορδών. Την τρίτη ο συγγραφέας ενός εξ αυτών, παρουσίαζε το βιβλίο του στο τοπικό κατάστημα βιβλίων, τετραδίων, χαλιών κ.τ.λ.. Δεν πήγα, μάλλον γιατί προτίμησα ένα μικρό ταξιδάκι στην Νέα Υόρκη. Εξάλλου δεν θα κέρδιζα και τίποτα, αυτές οι συζητήσεις δεν είναι ικανοποιητικές γιατί προφανώς ο συγγραφέας θέλει να αποφύγει τα τεχνικά (και συνήθως ουσιώδη) ζητήματα. Όμως με φόβισε το εξής περιστατικό. Δύο μέρες πρίν και ενώ είμασταν στα εργαστήρια με τους πρωτοετείς, πιάσαμε την συζήτηση, και η κουβέντα τα έφερα στο με τί ασχολούμαι. Ήταν λίγο φοβιστική η επισήμανση του φοιτητή " I have heard it's wrong" στην απάντηση "String theory". Τελίκα πόση επιρροή έχουν αυτά τα δύο βιβλία; Ελπίζω μικρή...

Στοιχειώδη σωμάτια στον εικοστό πρώτο αιώνα

Ένα από τα καλά των σεμιναρίων είναι ότι μπορείς να ακούσεις για θέματα τα οποία δεν σχετίζονται άμεσα με την δουλειά/έρευνα σου. Άρχισαν λοιπόν σήμερα τα σεμινάρια και πρώτος ομιλητής για το νέο έτος ήταν ο πρώην πρόεδρος του πανεπιστημίου ο οποίος είναι και πρόεδρος μιας επιτροπής η οποία σκοπό είχε να εκτιμήσει την κατάσταση στην έρευνα στην πειραματική φυσική υψηλών ενεργειών στις Η.Π και να προτείνει την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθηθεί. (Βλέπετε ότι παντού υπάρχουν πρόεδροι). Η επιτροπή απαρτιζόταν κατά το ήμισυ από φυσικούς και το έτερον ήμισυ από άλλους ακαδημαικούς.

Το τελικό συμπέρασμα ήταν ότι οι Η.Π. υστερούν σήμερα σε σχέση με την Ευρώπη και την Ιαπωνία. Τι πρέπει να γίνει; Τι πιο απλό από το να δώσουμε λεφτά για να φτιάξουμε καινούριους επιταχυντές. Όμως ποιόν επιταχυντή θέλουμε; Από ότι κατάλαβα η λογική της επιτροπής είναι ότι για να μπορέσουν να πείσουν και τον υπόλοιπο κόσμο οι Η.Π. ότι ο διεθνής επιταχυντής I.L.C. πρέπει να κατασκευαστεί στις Η.Π. πρέπει από τώρα και για τα επόμενα πέντε έξι χρόνια να επενδύσουν κάποιες εκατοντάδες εκατομύρια δολλάρια ετησίως. Το πιό ενοχλητικό νομίζω ήταν ο τρόπος που έθεταν ερωτήματα και έδιναν απαντήσεις. Με λίγα λόγια "Are we the leaders on this field" "No" "What do we have to do to become leaders ? " ... Και όλα αυτά σε ένα αρκετά διεθνές ακροατήριο. Τι σχεση έχουν όλα αυτά με την επιστήμη;

Ευτυχώς που δεν μίλαγε για την θεωρία έτσι, άλλωστε δεν υπάρχουν τόσα λεφτά εκεί. Ποιό το συμπέρασμα ; Μάλλον δεν θέλουμε να γίνουμε "leaders", απλά επιστήμονες...

Με ποδήλατα και τραίνα...

Σε πολλά πανεπιστήμια, στην προφορική εξέταση για το διδακτορικό, υπάρχει και ένα τμήμα στο οποίο οι καθηγητές μπορούν να σε ρωτήσουν ότι θέλουν. Στο δικό μας τμήμα αυτές συνήθως χαρακτηρίζονται ως "bicycle questions" εξ'αιτίας ενός συγκεκριμένου καθηγητή του οποίου η ερώτηση πάντα ξεκινά ως "You are riding your bicycle...". Έτυχε και πήγα σε μία τέτοια εξέταση πριν λίγες μέρες και δεν ξέρω γιατί, αλλά θυμήθηκα το επόμενο ανέκδοτο. Ευτυχώς συγκρατήθηκα και δεν έγινα ρεζίλι...

Σε εξετάσεις Φυσικής σε κάποιο πανεπιστήμιο ο καθηγητής εξέταζε τους φοιτητές του προφορικά και έναν έναν. Περνάει ο πρώτος, του
λέει ο καθηγητής:
Είσαι σε ένα τρένο που κινείται με σταθερή ταχύτητα 70 km/h και
κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο. Ξαφνικά ζεσταίνεσαι. Τι κάνεις τότε;
Ο φοιτητής απαντάει:
Ανοίγω το παράθυρο.
Οπότε του λέει ο καθηγητής:
Ποια η αντίσταση του αέρα που αναπτύσσεται μετά το άνοιγμα του παραθύρου, ποια η μεταβολή της τριβής μεταξύ τρένου και γραμμών και
τέλος ποια η νέα ταχύτητα του τρένου;
O κακόμοιρος ο φοιτητής μην ξέροντας να απαντήσει κόβεται. Αυτό συνεχίζεται
με όλους τους φοιτητές ώσπου μπαίνει ο τελευταίος, ο οποίος είναι μεγάλο έτος.
Του λέει ο καθηγητής:
Είσαι σε ένα τρένο που κινείται με σταθερή ταχύτητα 70 km/h και κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο. Ξαφνικά ζεσταίνεσαι. Τι κάνεις τότε;
Οπότε ο φοιτητής του λέει:
Βγάζω το σακάκι μου.
Ο καθηγητής του λέει:
Ζεσταίνεσαι πολύ!
Φοιτητής:
Ε τότε βγάζω και τη μπλούζα μου.
Καθηγητής:
Ζεσταίνεσαι πάρα πολύ!
Φοιτητής:
Ε βγάζω και το παντελόνι μου αν ζεσταίνομαι τόσο
πολύ.
Καθηγητής:
Μα μιλάμε καίγεσαι!
Φοιτητής:
Ε τότε βγάζω και το σώβρακό μου, τι να κάνουμε.
Καθηγητής:
Ωραία... Είναι κι ένας αράπης εκεί και αν το βγάλεις θα σε γμσει...
Ακόμα θες να γδυθείς;
Φοιτητής:
Κοιτάξτε κύριε καθηγητά εγώ προσπαθώ να πάρω πτυχίο εδώ και πόσα χρόνια και συνέχεια με κόβετε. Και ΟΛΟ το τρένο να με γμσει εγώ το παράθυρο ΔΕΝ το ανοίγω!

The trouble with physics

Μιας και έχω λίγο χρόνο τελευταία πριν αρχίσουν τα μαθήματα έχω πιάσει να διαβάζω βιβλία. Ένα από αυτά είναι και το "The trouble with physics" του Lee Smolin. Αποφεύγω να διαβάζω εκλαικευμένα βιβλία φυσικής, δεν έχουν πια ενδιαφέρον, αλλά αυτό νομίζω προσφέρει κάτι παραπάνω. Υποτίθεται είναι μια κριτική στην θεωρία χορδών. Και πράγματι ως ένα βαθμό είναι μια κριτική, αν και σπαταλά τις πιο πολλές σελίδες να εξηγεί ποιες είναι οι επιτυχίες των χορδών μέχρι σήμερα. Η κύρια κριτική είναι ότι δεν υπάρχει επαφή με το πείραμα, το τι λένε οι χορδές δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί η να διαψευστεί από κάποιο πείραμα.

Αυτή η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική από αυτό που συνέβαινε στην φυσική μέχρι σήμερα. Κάποια στιγμή την δεκαετία του '70 η θεωρία έπιασε το πείραμα και κατά κάποιο τρόπο ανατράπηκε η καταστάση. Ο Smolin δίνει μια ιστορική ματιά στα γεγονότα που οδήγησαν τις χορδές να μεγαλώσουν και από το επιστημονικό περιθώριο να έρθουν στο προσκήνιο στα μέσα της δεκαετίας του '80. Εξηγεί σε ικανοποιητικό βαθμό αρκετές έννοιες που ενώ είναι κεντρικές στις χορδές, δεν ξεκίνησαν από αυτές, όπως η υπερσυμμετρία και η υπερβαρύτητα. Όλες αυτές οι θεωρίες όμως δεν έχουν κάποια άμεση επαφή με το πείραμα και επομένως δεν ξέρουμε αν είναι σωστές η όχι. Έπειτα προχωρά στην κριτική για αυτό που ονομάζεται "landscape" και είναι σίγουρα ένα από τα προβλήματα της φυσικής. Με λίγα λόγια, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχουν πάρα πολλές λύσεις της θεωρίας χορδών και δεν υπάρχει κάποιος ικανοποιητικός λόγος να διαλέξουμε την μία λύση η οποία αντιπροσωπεύει τον κόσμο μας. Παρουσιάζεται επίσης και η "δεύτερη επανάσταση των υπερχορδών" περίπου στα '95-'97, μετά την πρώτη της δεκαετίας του '80. Κατά την γνώμη μου δίνεται λίγη βαρύτητα σε αυτήν και κυρίως παρακάμπτεται η επιτυχία που είχε στο αν εξηγήσει κάποια φαινόμενα της κβαντικής βαρύτητας. Στα τελευταία κεφάλαια ο Smolin μας εξηγεί την πρόσφατη δουλειά του, και δεν τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα αν και ασχολείται και με κάποια πειράματα τα οποία ενδεχομένως να δώσουν απαντήσεις ( πιο πολύ στην δική του έρευνα κατά την γνώμη μου).

Είναι ένα καλό βιβλίο κατά την γνώμη μου, και παρουσιάζει, σε ένα βαθμό αντικειμενικά, επιτυχίες και προβλήματα της θεωρίας χορδών. Όμως καλή η κριτική των χορδών, αλλά με τι να ασχοληθεί ένας θεωρητικός φυσικός ; Αν η απάντηση του Smolin είναι να πετάξουμε τις χορδές και να κάνουμε όλοι κβαντική βαρύτητα βρόχων (loop quantum gravity) τότε μάλλον δεν θα πάρω.

Επίσης πρόσφατα κυκλοφόρησε και ένα άλλο βιβλίο, κριτικό των χορδών σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, το "Not even wrong" του Peter Woit. Ενώ το ψευτοδιάβασα δεν θα ασχοληθώ περαιτέρω, περιέχει και αρκετές επιστημονικές ανακρίβειες. Η εισαγωγή του είναι ύποπτα παρόμοια με του Smolin, βέβαια πραγματεύονται και τα ίδια πράγματα. Σίγουρα αν υπάρχει μια στοιχειώδης εξοικείωση με την φυσική καλύτερο βιβλίο είναι αυτό του Smolin.

Σκεφτόμουνα να γράψω λίγα πόστς για τις χορδές μετά από την παρότρυνση και του Αχιλλέα, αλλά άλλαξα γνώμη κοιτώντας κάποιες σελίδες. Αν σας ενδιαφέρουν οι χορδές μια πολύ καλή σελίδα είναι η
http://superstringtheory.com/ ενώ και η αγγλική Βικυπαιδεία http://en.wikipedia.org/wiki/String_theory δεν είναι κακογραμμένη.